در ایران روابط عمومى ابتدا، در شركت ملى نفت پا گرفت. نخستين همايش روابط عمومى در ۳۰ آذر ماه ۱۳۴۳ در آبادان و دومين همايش در ۱۳ مهر ۱۳۴۴ در كرمانشاه برگزار شد. پس از تشكيل واحدهاى روابط عمومى در ايران، نياز به آموزش مسئولان روابط عمومى و كارمندان اين واحدها احساس شد. نخستين بار تشكيل كلاسهاى كوتاه مدت آموزش روابط عمومى در وزارت اطلاعات و جهانگردى سابق شكل گرفت و پارهاى از وزارتخانهها مثل امور خارجه، آموزش آن را به كارمندان و وابستگان خود در بيشتر كشورهاى خارجی به صورت رسمي با تشكيل دورههاى كوتاه مدت شكل دادند.
در سال ۱۳۴۵ مطالعاتى درباره تشكيل دانشكده روابط عمومى صورت گرفت که منجر به تشكيل مؤسسه عالى مطبوعات و روابط عمومى در سال 1340 شد. پس از انقلاب اسلامى در دانشكده علوم اجتماعى دانشگاه علامه طباطبايى، رشته كارشناسى علوم اجتماعى با گرايش علوم ارتباطات به جاى رشته روابط عمومى پديد آمد.
اكنون پهنه روابط عمومي، بيشتر كانوني بينالمللي پيدا كرده است و تكنولوژي، راه امكانات ارتباطي جديدي را به روي آن گشوده و كارشناس حرفهاي روابط عمومي، مدام با تضادهاي عمده درگير است. حداقل، بخشي از پيشرفتها و تحولات در روابط عمومي، مرهون نيروهاي اجتماعي و پيشرفت تكنولوژيك است. مسئوليتهاي روزافزون و تعهدات گستردهتري كه بر عهده روابط عمومي نهاده شده،كارشناسان روابط عمومي را به مطالعه پيگير برنامههاي آموزشي، نظريه و معيارهاي حرفهاي برانگيخته است.
جايگاه روابط عمومي بسيار گسترده و عميقتر از يك اطلاعرساني سازمانمدار است تا جايي كه گفته ميشود در برخورد تمدنها، اين روابط عموميها هستند كه از شدت برخورد ميكاهند و زمينه تفاهم را در ابعاد كلان فراهم ميآورند.