کار گروه عدالت کیفری

 
 
aks.jpeg
 
دبیر کارگروه: دکتر مهدی خاقانی

 عدالت کیفری، با ماهیت نهادی و در بافت معناییِ نه صرفا فضیلت گرا و بلکه با ویژگی اجتماعی، مستمراً در معرض نیروهای متنوع داخلی و خارجی، هم مورد هجوم است و هم پویا می شود. فرایند شکل گیری سیاست جزایی در هر کشور، از پدیده‌ های ساختارساز وسیعی مانند اقتصاد، قرائت ها از مذهب، عقلانیت، فرایندهای تمدن ساز/سوز و مؤلفه های پرشمار دیگری اثر می پذیرد. حرکت در مسیر عدالت کیفری، راهبرد دانش سیاست جزایی در چاره اندیشی درباره جرم و انحراف است. 

عدالت کیفری دلالت بر اجرای پاسخ‌‌های کیفری و شبه کیفری نظام سیاسی از رهگذر تمام رشته های حقوق دارد تا بدان سان نظم و امنیت را برقرار سازد. پس از تحول پارادایم های عدالت کیفری از «رویکرد تشدید کیفر: جرم مداری» به «رویکرد اصلاحی درمانی: مجرم مداری» و سپس به سوی «رویکرد حمایتی: بزه دیده مداری» و مجدّداً بازگشت به «رویکرد استحاقیِ امنیت گرای آزادی گریز/ستیز» گذار یافته و بسیار گسترده تر از مفهوم مضیّق سیاست کیفری شده است. 

در ادوار اخیر، با افت و خیز حرارت های ایدئولوژیک و جانبداری های قطبی از دوگانه ی آزادی و عدالت در مقیاس جهانیِ گفتمان ها، برداشت های متعادل و متفاهمانه تری از این و دیگر دوگانه ها پدید آورده است. عدالت کیفری در مبانی، منابع، راهبردها و رهیافت ها، قلمرو میان رشته ایِ پرمناقشه ای است که مرزهای آن محدود به علوم جزایی نیست و هم پویی ساحت های معرفتیِ دانشی و فرادانشی متنوعی را تبلور می دهد.   

هدف از تشکیل گروه نوظهور «عدالت کیفری» در کرسی، برونداد تشریک مساعی اندیشه ورزان این حوزه، در قلمروهایی به ویژه بایسته های انگاره و عملِ عدالت در برابر بزه، گفتمان سنجی علوم جناییِ کلان، و در سطح عینی، معطوف به نقد ساختارها و کنش های ناهمسو با آرمان های شدنیِ عدالت در اجرای حقوق موضوعه در ایران و جغرافیاهای اجتماعیِ نسبتاً مشابه است. 

 
 
 

 

 
 
 

 

 
 
 

​​​​